- yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin diye devam eder şarkı. sözlükteki yalnızlık başlıklarını gördükçe kafamda çalmaya başlıyodu, paylaşayım dedim.
http://www.youtube.com/watch?v=AJOmncYACwg
- kendisine şu şarkı ile sesleniyorum:
http://youtu.be/Pg3s95KmE_w
I beg you, my darling
Don't leave me, I'm hurting
Lick my legs I'm on fire
Lick my legs of desire
I'll tie your legs
Keep you against my chest
Oh, you're not rid of me
Yeah, you're not rid of me
I'll make you lick my injuries
I'm gonna twist your head off, see
- dün bir arkadaşımı yemeğe davet etmiştim. sakin bir şekilde yemek hazırlıyordum. tezgahtan, hemen dibimde olmayan çöp kovasına doğru giderken anlık bir şey geçti zihnimden ve gözümün önünden.
aslında doğru başlıkta değilim. bu anlardan bahsetmek istiyor ama bunlara ne denir bilmiyorum. düşük enstantanede kadrajın önünden hızla geçen bir cisim gibi bulanık, anlaşılmaz bir iz bırakıp geçen düşünceler, cümleler olur bazen. orda bir cümle kurulmuştur, enstantane hızı doğru olsa belki de, yerdeki su birikintisinin içinden yansıyan bir katedral, büyük bir manzara vardır. bir derinlik imkanı; deniz suyuna karışmayan bir tatlı su akıntısı bir anlığına belirip kaybolur.
öyle bir şey oldu.
başlıkla ilgisi ise şöyle. o sıra işe dalmış, zihnimi takip etmiyordum. içerde, takip etmediğim bir konuşmanın taraflarından biri bana dönüp sesini yükseltti sanki. tam çöpe doğru eğildiğim sırada "ben gerçekten de yalnızım, bana yalnız bir insan denebilir. bayağı dört başı mamur bir yalnızlık bu benimki" dedi. çöpe eğilmiş kendimi bir an donmuş halde dışardan gördüm. sesin yankısı eşliğinde bir fotoğraf. ardından bir uyum hissi geldi "gerçekten tersini istemezdim, yapamazdım" gibi bir cümle yüzeye çıkacaktı ki, kayboldu gitti. an dağıldı tezgaha döndüğümde.
çok derin bir cümle değil biliyorum. -şimdi aklıma geldi, içerlerde bir karar anı mıydı acaba?- anın verdiği his derindi. hareketim hiç durmadığı halde, zamanın içinde bir yarık açıldığı duygusu ile anlık donmuş görüntümü görüşüm. o cümlenin birazdan kapanacak bir yol bulup, derinlerden kaynadığı bilgisi ve ardında huzur bırakıp gidişi.
arkadaşım geldi, yemek yedik. arada varlığını hissettim o anın. rüya gibi hiç anımsamadığımız böyle bir sürü cümle, görüntü belirip geçiyor gibi geliyor bana zihnimizden.
(dirmit, 18:13 10.07.2012 ≈ 18:15)
